Bir içe yolculuk deneyimi olarak cehennem, ya da cennette robot olmak

Dünyanın neresine gidersen git.. hatta uzayın, zamanın ve hatta diğer tüm boyutların, paralel evrenlerin.. yanında kendini de götürüyorsun ve tebdil-i mekanda öyle kayda değer bir ferahlık olmuyor.

Sabah uyandığımda (çok ama çok erken) kendimi hep aynı günü yaşanan insan gibi hissettim önce. Sonra baktım, hava soğuk karanlık yağmurlu.. var sanki bir farklılık dedim ve az bi sonra, tam olarak ne yaptığımın farkına vardım: Klişelere uyanmışım!

Madem öyle dedim, ben de bu günü klişeler günü ilan ediyorum!

İşte bu ilan ve kabulle "Dünyanın neresine gidersen git.." diye başladım yazmaya. Çünkü en sevdiğim klişe bu: Kendini yanında taşımak..

Aslında bu o kadar bariz bir şey ki, bizlere yapılan cennet ve cehennem tasvirlerinde bile varlığımız hep aynı. Cehennemin dibine de gitsek, cennetin bilmem kaçıncı katına da çıksak yanımızda kendimizi götüreceğiz. Değişiklik yok. Şimdi bu duruma bi bakalım:

Diyelim misal ben bazı huylarımdan hiç memnun değilim. Berbat olduğunu fark ettiğim, değiştirmeye çalıştığım ama ne yazık ki başarılı olamadığım şeyler var. Ve aslında, hay bin kunduz ki iyi de bi insanım misal? Cehennemde kısa bi mola verip cennete gideceğim ve sonsuza kadar orada kalacağım. Olur mu olur.. da, nasıl olur?

Yine aynı salak saçma huylarım benimle gelecek mi? Hem de bu sefer sonsuza kadar hep aynı yaşta ve hep kendim olarak mı kalacağım? Yani bir kişisel gelişim ne bileyim bir kendini keşfetme, içe yolculuk vs. vs.. olmayacak mı?

Şu son saydıklarımı aslında mevzunun cennet kısmından alıp cehennem kısmına aktarırsak sorun kalmıyor gibi sanki? "Bir içe yolculuk deneyimi olarak: Cehennem" Bence makul.

Burada bir sorun yok ama cennet sorunlu.. hem de çok.

Tamam diyelim ki orası cennet ve oradaki herkes adeta bir melek. Bütün kötü huylar, sinir bozucu alışkanlıklar, davranış bozuklukları falan gitmiş yok olmuş. Pırıl pırıl pırlıyoruz. Her birimiz mükemmel ötesi örnek varlıklar olmuşuz. Kendimizde beğenmediğimiz, değiştirmek istediğimiz ne kadar saçma sapan huy varsa cennet ödülü olarak değişmiş.. şahane olmuşuz.

Ve muhtemelen sıkıntıdan ölüyoruz.

Aynıyız, herkes mükemmel.. sonuçta cennetteyiz işte, ötesi mi var? Hem zaten hayli zamandır ölüyüz, yapacak bi şey yok. Sıkılmaya devam. Sonsuza kadar can sıkıntısından çatlayabiliriz. Cehenneme geçiş için dilekçe falan yazarız artık bilemiyorum. (Klişe bir ön kabulle sıkılacağımızı düşünüyorum ama yok ben hep aynı huyda hep aynı mükemmellikte insanların arasında sıkılmam diyorsanız, tam yerine gelmişsiniz tadını çıkarın derim, ne olacak.)

Bir de bu "hep aynı mükemmellikte buluşma" işinde başka bir sorun daha var gibi duruyor: Cennet robotlarla dolu olacak! Evet evet başka bir açıklaması yok. Hepimiz mükemmel mutlu şahane robotlara dönüşeceğiz.. cennetteki robotlar.

Çok güsel.

Ben bu sabah yine kendim olarak kalktım galiba.